“สัปดาห์ที่ฮองเฮาไม่ได้เทรดเลย (และไม่ได้แปลว่าไม่ได้ทำอะไร)”

สัปดาห์นี้ฮองเฮาไม่ได้เทรดเลยแม้แต่ไม้เดียว ไม่ใช่เพราะกลัว ไม่ใช่เพราะหมดใจ แต่เพราะสองเรื่องมาพร้อมกัน องค์หญิงน้อยเป็นหวัด และตลาดไม่ให้จังหวะที่ตรงกับแผน

วันจันทร์ถึงพุธ ฮองเฮาอยู่กับลูกเต็มตัว เปิดกราฟแค่ตอนเช้าหลังส่งยา ดูว่ากุนซือ EMA ยังชี้ทางเดิมไหม แล้วก็ปิด ไม่มีแท่งเทียนไหนสำคัญกว่าไข้สามสิบแปดองศา

วันพฤหัสกับศุกร์ ลูกหายแล้ว ฮองเฮากลับมานั่งหน้าจอเต็มตัว แต่ทองวิ่งอยู่กลางกรอบ ไม่ใกล้แนวรับ ไม่ใกล้แนวต้าน แผนการศึกของฮองเฮาบอกว่าตรงกลางไม่เข้า ก็เลยไม่เข้า

ตอนแรกรู้สึกเหมือนขี้เกียจ เหมือนตกงาน เหมือนไม่ได้เป็นเทรดเดอร์ ฮ่องเต้ทรงถามว่า "สัปดาห์นี้ได้เท่าไร" ฮองเฮาตอบว่า "ศูนย์" พระองค์ตรัสว่า "ก็ดีกว่าติดลบ" แล้วเดินไปดูฟุตบอลต่อ ประโยคเดียวเพคะ แต่จริง

สิ่งที่ฮองเฮาได้ทำแทน คือเปิดจดหมายเหตุการศึกย้อนอ่านสิบไม้ล่าสุด แล้วพบว่าสามไม้ที่แพ้หนักที่สุด เข้าตอนราคาอยู่กลางกรอบทั้งหมด แปลว่ากฎ "ตรงกลางไม่เข้า" ไม่ได้มาจากตำรา มาจากแผลของฮองเฮาเอง

การไม่เทรดจึงไม่ใช่การไม่ทำอะไร มันคือการทำตามแผนในข้อที่เขียนว่า "ถ้าไม่มีจังหวะ ให้รอ" ซึ่งเป็นข้อที่ทำยากที่สุดในแผน เพราะไม่มีปุ่มให้กด

สัปดาห์หน้าถ้าจังหวะมา ฮองเฮาก็ออกศึก ถ้าไม่มา ก็นั่งจดต่อ พระคลังยังครบ ลูกหายหวัดแล้ว ถือว่าสัปดาห์นี้ชนะแบบไม่ได้รบ