“ก่อนกดปุ่ม ถามตัวเอง 3 คำถามนี้ก่อนเพคะ”

ตั้งแต่เข้าวังมา ฮองเฮาพบว่าไม้ที่เจ็บที่สุดไม่ใช่ไม้ที่วิเคราะห์ผิด แต่เป็นไม้ที่ "ไม่ได้วิเคราะห์เลย" กดเพราะเห็นสีเขียว กดเพราะเพื่อนบอก กดเพราะเบื่อ

ฮองเฮาเลยเขียนสามคำถามแปะไว้ข้างจอ ตอบให้ครบก่อนนิ้วจะแตะปุ่ม ตอบไม่ได้ข้อเดียว ไม่เข้า

ข้อหนึ่ง ถ้าผิด จะเสียเท่าไร ต้องตอบเป็นตัวเลข เช่น 5 ดอลลาร์ หรือ 100 บาท ไม่ใช่ "นิดหน่อย" ไม่ใช่ "ไม่น่าเยอะ" ถ้าตัวเลขนั้นเกิน 1% ของพระคลัง ลดขนาดไม้ลงก่อน

ข้อสอง จุดถอยทัพ (Stop Loss) อยู่ตรงไหน และทำไมถึงอยู่ตรงนั้น คำตอบที่ดีคือ "อยู่ใต้แนวรับ เพราะถ้าราคาหลุดตรงนั้นแปลว่าเหตุผลที่เข้าไม่จริงแล้ว" คำตอบที่ไม่ดีคือ "อยู่ตรงที่ทนได้"

ข้อสาม อีก 15 นาทีข้างหน้า ฮองเฮาต้องไปทำอะไรไหม ถ้าลูกกำลังจะตื่น ถ้าข้าวกำลังจะสุก ถ้าต้องออกไปรับลูก ไม่เข้า เพราะไม้ที่เปิดแล้วต้องมีคนดูแล อย่างน้อยก็ต้องตั้งจุดถอยทัพไว้ก่อนวางมือ

ข้อสามนี่ฮองเฮาเคยตกมาแล้ว เปิดไม้แล้วองค์ชายร้อง กลับมาอีกทีราคาไปไกลแล้ว องค์ชายร้องแล้ว กราฟรอได้ ลูกไม่รอ แต่ไม้ที่ไม่มี Stop Loss ก็ไม่รอเหมือนกันเพคะ

สามคำถามนี้ไม่ได้ทำให้ชนะบ่อยขึ้น ฮองเฮายังแพ้อยู่เรื่อยๆ แต่มันทำให้ทุกครั้งที่แพ้ ฮองเฮารู้ว่าแพ้เพราะอะไร และเสียเท่าที่ตั้งใจจะเสีย นั่นคือความต่างระหว่างค่าเล่าเรียนกับค่าโง่